blog

Glaasje water in de woestijn

Ik heb laatst een interessante workshop bij mogen wonen over de Onzichtbare Gevolgen van NAH en de raakvlakken op het gebied van dementie. Jos Berends en zijn collega hadden het over een glaasje water in de woestijn. Een intrigerend beeld wat door mijn hoofd blijft spoken.

Hij vertelde  dat iemand met dementie zich letterlijk voelt  als een dwalende door de woestijn. Waar wij met gemak een glaasje water uit de  kraan kunnen pakken is dat voor iemand met dementie bijna onmogelijk. Die is druk met dolen door die rottige woestijn. Geen houvast aan bomen, wegzakkende voeten in het hete zand. “Daar als ik die heuvel over ben, daar is vast water…”. Onzeker dwalend lopen ze verder. Eindelijk aangekomen is daar ook geen water…het lopen gaat pijn doen, angst en onzekerheid neemt toe.

Hoe mooi is het ,als er achter die heuvel ineens iemand staat  met een glas water. Geen hallucinatie maar een echt mens van vlees en bloed. Iemand die tegen je zegt; “wat fijn dat ik u zie, ik heb wat te drinken voor u!”

Het liefst willen wij, zorgprofessionals, de hele woestijn onder water laten lopen, zodat we altijd en overal iedereen de juiste zorg en aandacht kunnen verlenen maar dat is praktisch onmogelijk. Maar iemand met regelmaat een bekertje water aanreiken is wel het minste wat we kunnen doen…

Tijdens mijn trainingen leer ik signaleren dat iemand een glaasje water nodig heeft. Op welke wijze bied je het glaasje aan?  Hoe gezellig het is om samen een glaasje water te drinken?  Het glaasje water staat symbool voor warme zorg, echte aandacht. Dat is precies wat ik wil overbrengen aan iedereen die iets heeft met de zorg van ( kwetsbare) ouderen.

Meer informatie over de ( spel-)trainingen kun je hier vinden of neem gerust contact op voor meer informatie!

 

 

 

 


 

 

Drempels en Beren

“Nee, vandaag niet, ik moet naar de pedicure, ik voel me niet zo lekker, mijn dochter zou misschien kunnen komen,  ik moet mijn hond uitlaten, misschien dat ik morgen wel kom…”

Ik kan de meeste redenen inmiddels dromen…wat maakt het toch zo spannend voor ouderen om aan iets nieuws te beginnen? Er zijn zoveel leuke initiatieven. Professionals  zijn enthousiast over het aanbod aan activiteiten en stimuleren zich te pletter. Helaas, het lijkt erg lastig een eerste stap te zetten.

Ergens begrijp ik het wel.  Als ik voor het eerst ergens naar toe moet, vind ik het spannend. Ik weet de weg niet, ik ken de mensen niet en ik ken mezelf; kampioen blunders maken.  Thuisblijven is veel fijner.  Waarom doe ik het mezelf dan aan om toch te gaan? Ik weet, als ik er ben, is het ( bijna) altijd leuk en interessant. Voldaan en met nieuwe energie ga ik terug naar huis. Ik heb een verhaal te vertellen.

Bij het ouder worden lijken drempels nog hoger en beren nog groter en veel gevaarlijker. Hoe voldaan moet men zich dán wel niet voelen als die drempel genomen en de beer is afgeschoten?  Kom uit de stoel  en neem deel aan de activiteiten die overal georganiseerd worden!

Ik verheug me op alle verhalen!

beer-op-weg


Ladekastje

Ik neem naar mijn geheugentraining altijd een ladekastje mee. Een ladekastje staat zo mooi symbool voor het brein van mensen met een vorm van dementie.  Heel langzaam maar zeker sluiten de laadjes in het hoofd. Laadjes vol met zaken die we echt niet mogen vergeten, laadjes met handelingen,  laadjes met bekenden, laadjes met herinneringen van vroeger en van het hier en nu , laadjes met logische zaken, laadjes met emoties …en nog heel veel meer laadjes.

Als de dementie verder vordert,  lijkt het dat de laadjes echt gesloten zijn, op slot en het sleuteltje kwijt.  Wat doen we dan met het kastje? In een hoekje zetten, af en toe afstoffen en er een vers vaasje bloemen opzetten? Ik zou dat niet kunnen, daar ben ik veel te nieuwsgierig voor.  Ik wil de laadjes openmaken, loswrikken…en wie weet wat er dan uit komt!

Als je bij iemand met een vorm van dementie het juiste laadje weet te vinden en aanvoelt wanneer je deze mag openen, kun je enorm verrast worden . Zoek met name naar het laadje met zintuigen en het laadje met muziekfavorieten en het laadje met herinneringen aan vroeger. Deze sluiten pas op het allerlaatst. Doe er je voordeel mee en geniet samen van het moment!

Ilse Coenen

ladekast

Computercrash

De telefoon gaat. Ik neem snel op, het is het reparatieservicebedrijf waar ik gisteren mijn extreem trage laptop heb gebracht. Fijn dat ze zo snel bellen, dan kan ik weer verder! “Goedemiddag”, zei de vriendelijke computer-balie-telefoon jongen. “Ik heb slecht nieuws. De harde schijf van uw laptop is gecrashed. We zullen hem op moeten sturen naar de fabrikant. De reparatietijd gaat minimaal twee weken duren, als u geluk heeft, mevrouw, ” zei hij er nog snel achteraan.

O jee wat nu? Ik voel me ontregeld, een beetje verdrietig zelfs. Twee weken zonder mijn laptop? Net nu ik druk ben met het inrichten van deze nieuwe website. Ik heb nog zoveel ideeën die verwerkt moeten worden. En mijn mails dan, nog langer via Gmail? Een drama vind ik dat systeem! In de avonduren wordt het ook vast ruzie wie er achter de enige nog werkende computer in de huiskamer mag. Het stoom komt langzaam uit mijn oren….

Ik roep mijzelf tot de orde, want voor welke doelgroep ben ik deze website eigenlijk aan het maken? Juist voor mensen waarbij het brein hen in de steek aan het laten is. Het brein dat op een meedogenloze en langzame wijze aan het crashen is.  Deze mensen hebben geen externe harde schijf, geen back-up, je persoonlijk mentale mailsysteem is een chronische warboel en je moet nog tientallen jaren wachten voordat er in de fabrieken een reparatiemogelijkheid gevonden wordt. Hoe moet je je dan wel niet voelen?

Tja, waar heb ik het dan over…..

Blog computercrash

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *